Nu het semester op zijn einde begint te lopen, beginnen mijn vrienden die ik via ESN heb leren kennen terug naar huis te vertrekken. We besloten om voor het afscheid van Kailey, die de 15e vertrekt, nog eens goed te gaan eten. We kozen een gezellige pastaplaats. Het restaurant was best wel indrukwekkend. Ze hadden enorm veel pastasoorten gemaakt van kikkererwten, zwarte rijst, rode biet,… Ge kon het u nog ni voorstellen of ze hadden er al een pasta van gemaakt. Omdat we allemaal dezelfde saus wouden proberen, besloten we om 5 verschillende pasta’s te kiezen. Zo kon iedereen proeven van alle verschillende pasta’s en kreeg je een goed beeld van lekkere en mindere lekkere pasta’s.

Door het warme weer in Italië is het sinds deze week ondragelijk warm in mijn labo. Onze ramen staan aan de zuidkant en binnen is het zo een 26°C. Dit is absoluut niet aangenaam aangezien we lange broeken, dichte schoenen, labojas en handschoenen moeten dragen. Daarnaast staan er steeds reacties op en meestal worden ze via een warmteplaat opgewarmd tot 90°C waardoor het onder de trekkast ook heel warm is. Tot slot kan het raam niet open want dan heb je windvlagen waardoor je niets accuraat kunt meten. Dit alles zou gemakkelijk op te lossen zijn door airco te installeren maar daar vind de universiteit het gebouw te oud voor. Dit heeft er wel voor gezorgd dat ik terug goed veel drink. Hierdoor moet ik vaker naar de WC, waar het koeler is waardoor dit mijn koelmomentjes zijn geworden.

Vrijdag was het mijn dagje niet. Ik vertrok naar mijn werk en eens op de metro besefte ik dat ik mijn huissleutel was vergeten. Ik stuurde snel iets in de groep chat van het huis in de hoop er in de avond iemand zou thuis zijn om voor mij de deur te openen. ’s Avonds ging er niemand thuis zijn, maar op dat moment was er wel nog iemand in het huis. Zij besloot mijn sleutels bij de brievenbussen te leggen zodanig dat ik eens in het appartementsgebouw wel verder kon. Het enige opstakel was dus nog in het appartementsgebouw geraken aangezien de brievenbussen achter de gesloten ingang staan.

Eens in het labo kon ik dit probleem wat van me af schudden en kwam ik tot rust. Helaas liep het ook daar in de namiddag fout. Op een of andere manier, ik weet nog steeds niet aan wat het lag, slaagde ik erin om een reactie, die de eerste keer wel gelukt was, te laten mislukken. Omdat de eerste keer wel een succes was, gebruikte ik alles op waardoor ik nu terug van nul moet beginnen. Dit was best wel een tegenslag aangezien ik de 2 moleculen waar ik nu nog mee bezig ben, graag af zou hebben tegen het einde van mijn stage.

Teleurgesteld ging ik naar huis in de hoop dat ik iemand zou tegen komen voor de ingang van mijn gebouw. Dit was helaas niet het geval maar ik had in mijn weg naar huis wel mensen aan de achterkant gezien. Met boekentas en al kroop ik over de achterpoort en met google translate in de hand probeerde ik uit te leggen dat ik geen inbreker was maar gewoon iemand zonder sleutel. Al bij al ging het nog relatief snel en niet veel later was ik veilig en wel terug in mijn kamer.